موعود

پس از آفرینش آدم،خدا گفت به او: نازنینم آدم ،ب باتورازی دارم، اندکی پیشترآی آدم آرام ونجیب آمدپیش،زیرچشمی به خدا مینگریست محو لبخند غم آلودخدا؛دلش انگار گریست "نازنینم آدم(قطره اشکی ز چشمان خداوند چکید)یادمن باش که بس تنهایم... بغض آدم ترکید،گونه هایش… بیشتر »

ای سینه ی مجروح ما مجروح طول غیبتت دربعثت جدت همه چشم انتظاربعثتت  خورشیدمکه کی رسد صبح طلوع نهضتت بت های عالم بشکند بادست عزم وهمتت توکه نام خداوندرا برلب آوردی ،هرم صدای توقندیل های سکوت را ذوب کرد. آوای مهربان تو فضای میان زمین و آسمان را عطرآگین… بیشتر »